''Ang Alamat ng Sapatos"

Noong unang panahon, sa isang bayan ng Murao ay masaya at magkasamang naninirahan ang mga tao at sapatos. Ngunit isang gabi nabalitaan ng mga mamamayan sa kanilang Bathala na may paparating na napakalakas na unos na sisira at papatay sa karamihan sa kanila. Takot na takot at nabahala ang mga mamayan ng Murao kaya nagpasya ang pinuno nila na magpulong sa kung ano at paano makakaligtas sa unos. Bago sumikat ang araw ay nagtungo na ang mga tao sa kanilang bahay pulungan, ngunit nagtaka sila kung bakit wala ang lahi ng mga sapatos. Pinagmasid ng pinuno ang isa sa alagad at ibinalita nito na masayang nagtatakbuhan at naglalaro ang lahi ng mga sapatos sa kabukiran. Galit man ang mga tao ay pinagbigyan nila ang mga sapatos sa kadahilanang hindi sapat ang kanilang kaalaman.

Isang dapit-hapon nagpakita na ang unang hagupit si bagyong Frank at labis na nangilabot ang mga mamamayan ng Murao. Kinaumagahan nagpasya muli ang pinuno na magimbak sila ng pagkain sa bahay pulungan bago pa man sumapit ang dapit-hapon. Takot na takot ang mga tao at pilit na nag-imbak bago pa muling dumating ang bagyong si Frank. Napansin uli ng pinuno na wala ang lahi ng mga sapatos, at muli nakita ito ng alagad na masayang naglalaro at nagtatakbuhan sa kabukiran. Sa galit ng pinuno, ginising nito si Bathala at nagwikang, " Bathala ang mga sapatos po ay walang ibang ginawa kundi magpakalat-kalat, magtakbuhan at maglaro. Hindi po sila tumutulong sa amin, nagsusugat na po ang aming mga talampakan sa pagtatrabaho at pag-iimbak ng pagkain. Sa galit ng Bathala tinipon nito ang mga sapatos at nag wikang, " Kayo mga lapastangang sapatos!!!! hindi ninyo iniinda ang hirap ng mga tao at bigat ng kanilang ginagawa!!! kaya sa simula ngayon ay hindi kayo makakakilos hanggang hindi sinasabi ng mga tao, at kayo na din ang papasan sa kanila sa pang araw-araw na gawain hanggat gusto nila. Kayo na rin ang iinda ng bigat at sakit na kanilang dinarama sa tuwing lalakad sila.

Lubhang nahintatakutan ang mga sapatos at may pagsisising tinanggap ang kanilang kaparusahan.

Simula noon magkasama nilang napaglabanan ang hagupit ni Frank. Kaya sa panahon ngayon lagi ng suot ng mga tao ang sapatos sa tuwing lalabas ng kaniang tahanan at kasamang nagtatrabaho. Bilang aral dapat ay maging matulungin at maaasahan sa lahat ng oras.

"Ang Alamat ng Unang Barbie Doll"

"Daddy,Daddy ibili nyo po ako noon,,yun o ang ganda nya di ba??" ang sabi ng bata sa kanyang ama sabay turo s iasang barbie doll.

"Anak ang tawag diyan ay barbie doll,halika lapitan natin"sagot ng bata sa kanyang ama.

"Ito si Barbie,,ang sabi ng maga matatanda siya daw ay anak ng isang diwata,gusto mo ba na ikuwento ko sayo kung papano siya naging isang laruan???"

"sige po ,sige po.."natutuwang sagot ng bata.

"Nagsimula ang lahat sa isang alamat...................................."

Noong unang panahon sa isang malayong baryo sa gitna ng kagubatan may matatagpuan na isang mag-asawa na hindi magkaanak.Sa loob ng sampung taon nilang pagsasama ay hindi pa rin sila binigyan ng anak,,isang araw habang sila ay nagpapahinga sa lilim ng isang puno..

"Ela,hindi kaya tayo ay isinumpa!!kaya tayo ay hindi binigyan ng anak?"wika ni kardo sa asawa

"ngunit wala naman tayong ginagawang masama,wala naman tayong inagrabyadong tao" malungkot na sagot ni ela

Noong panahong iyon ay mayroong napapabalita na isang engkantada at nakarating ang balitang ito sa magasawa

"ela,ela gumising ka madali!!ating pupuntahan ang engkantada na kanilang sinasabi baka sakaling pagbigyan niya tayo"

"o sige halika na''

Hindi nagtagal sila ay nakarating sa kanilang patutunguhan..ang engkantada ay nasa gitna ng isang maliit na lawa.Ito ay napapalibutan ng naggagandahang bulaklak at matataas na puno.Napaka linis ng tubig na maari ka manalamin kapag ikaw ay dumungaw sa pampang nito.

"napaka ganda ng lugar na ito!!!bulalas ni ela

"ang mga bulaklak ay kay bango hmmm.."

"Ano ang inyong kailangan"ang sabi ng isang tinig mula sa gitna ng lawa.

"Kami po ay sampung taon ng mag asawa ngunit hanggang ngayon ay hindi pa rin kami nagkakaroon ng anak"wika ni kardo

"namamakaawa po kami na bigyan ninyo kami ng anak,gagawin po namin anuman ang inyong naisin" nagmamkaawng sabi ni ela

"Kayo ay umuwi na,sa inyong paguwi kayo ay magkakroon ng anak.Papangalanan ninyo itong Barbie ngunit sa pagsapit ng kanyang ika-labingwlong kaarawan ay kailangan niyang bumalik dito dahil sa pagsapitng araw na iyon ay magiging ganap na siyang engkantada."mahabang wika ng engkantada

"naintindihan po namin"sagot ng magasawa

Lumipas ang araw ,linggo,buwan, si Ela ay nanganak ng isang pagkaganda gandang bata.pinangalanan nila itong Barbie alinsunod sa bilin ng engkantada.

Si Barbie ay lumaking mabait at masunuring bata,nagkaroon siya ng nobyo at sumumpang pagdating niya sa edad na 18 ay magpapakasal sila ngunit tutol dito ang magulang ni barbie sa kadahilanang di niya maintindihan.

pagsapit ng kanyang ikalabing walong kaarawan.,...

"ina,ina, ano po ba itong nararamdaman ko,ano po ang nangyayri sa akin????hindi mapalagay na wika ni Barbie

"Patawrin mo kami ng tatay mo anak sa aming paglilihim sa iyo.panahon na upang malaman mo ang katotohanan..ikaw ay aking anak ngunit......."""

"ngunit ano ina ano!"

"ikaw ay nbuo lamang sa tulong ng isang engkantada..ngayon ay panahon na upang ikaw ay bumalik sa iyong pinagmulan upang ikaw ay maging isang ganap na engkantada.."lumuluhang sagot ni ela sa anak
"Ano!!!hindi yan totoo ina hindi yan totoo!!ayoko!ayoko!!hindi maari magpapakasal na kami ng aking mahal hindi pwede ito!!!"lumuluhang sigaw ni Barbie sabay takbo papalayo.hindi niya pinansin ang kanyang nobyo at tumakbo ng tumakbo hangang sa makarating siya sa lugar ng engkantada...

"mabuti at dumating ka na.handa ka na ba upang maging isang ganap na engkantada anak??"ang sambit ng engkantada

"hindi.!!hindi ayoko!!wla kang kwentang engkantada dapat sayo pinapatay!!"galit na galit na sigaw ni Barbie

"isa kang suwail na babae!!wala kang karapatan na maging engkantada!!dahil diyan ay pinaparusahan kita!!simula sa oras na ito ikaw ay magiging isang bagay na lamang na magbibigay saya sa mga tao lalo na sa mga bata!!!galit na ganti ng engkantada at saka ito nawalang parang bula

si barbie ay natakot dahil naramdaman niya na naninigas anng kanyang katawan na animoy patay.. huli na ng dumating ang kanyang nobyo si Barbie ay naging isang laruan na lamang at siya ay malungkot na lumisan sa pook na iyon dala dala si barbie...... by:lorenza c. adeva

"Ang alamat ng luha"

Hindi pa nasisilayan ng karamihan ang mundo, isang uri na ng nilalang ang nilikha ni bathala ang unang nakatapak sa mga lupain nito, at iyon ang tao. Tunay na malawak at masalimuot ang daigdig ngunit ang taong ito na nagngagalang Enrique ay namuhay ng matiwasay at masaya kapiling ang ibang mga nilalang sa kalikasan, ang mga hayop. Lumipas ang mga araw, ang mga buwan ay sadyang napakabilis ding dumaan hanggang dumating siya sa kanang ika-apat napung taon. Maraming libangan ang kanyang natuklasan tulad ng pangangakyat sa mga puno at maghanap ng mga bunga nito at pakikipaglaro sa mga hayop. Puro kasiyahan lang ang tangi niyang nadarama,aliw na aliw siyang makipaglaro sa mga lumba-lumba sa karagatan,masayang masaya siyang hinahabol ang mga alimango sa dalampasigan pati ang mga ibon sa papawirin ay sinasabayan niya sa pag-huni at maging sa mga kabayo ay siya'y nakikipag-unahan.

Sa kanyang ika-limangpung taon sa ibabaw ng mundo, habang siya'y nagpapahinga sa mga yabong ng ilalim ng mga puno ng saging, isang kakaibang emosyon ang parang bumigla sa kanyang kaloob-looban,na lingid sa kanyang kaalaman ay sa kauna-unahang pag-kakataon sa kanyang buhay ay nakakaramdam siya ng kalungkutan. Sa kanyang kinauupuan ay lumitaw ang tanging hayop sa kagubatan na binigyan ni bathala ng kakayahang makapagsalita tulad ng kay Enrique.Pinaliwanag ni Enrique ang kakaibang pakiramdam at sinabi rin ni haring kwago na kalungkutan ang tawag sa kanyang nararamdaman. Hirap na hirap si Enrique na ipakita at ilabas ang nararamdaman ngunit batid niya ang bigat ang dulot nito sa kanyang kalooban at sa pag-laon ng pag-uusisa ni haring kwago,habang binabanggit ni Enrique ang mga salitang "bakit ako nag-iisa?",bakit ako nahihirapang mabuhay ng walang kauri?"ay tumulo ang isang makinang na likido mula sa puso ng puno ng saging patungo sa kanyang mga tila nagtatanong at gulong-gulong mga mata.Ang nakakapagtataka ay nagtuloy-tuloy ang pag-agos nito at tinawag itong "LUHA"ni haring kwago.Luha na sa tuwing papatak ay syang magiging tanda ng kalungkutan at paghihinagpis at maging labis na tuwa at kasiyahan.Pinapatunayan na ibigay man sa'yo lahat ng iyong kailangan ay walang magagawa ang mga ito upang ikaw ay pasiyahin ng lubusan dahil walang tao ang mabubuhay ng nag-iisa sa mundo.

-Carl Michael Aguila

"Ang alamat ng 500"

Noong unang panahon sobrang mahalaga ang pera at mapapalad lamang at tanging mayayaman lamang talaga ang nakakahawak at nakakaranas nito. Sa isang baryo, sa baryo Makiling ng Mindoro. May isang kambal na nag-aaral sa pambublikong paaralan ng kolehiyo. Sina nonoy na maprinsipyo at si ninoy na gagawin ang lahat wag lang makatikim ng paghihirap.

Isang araw sa kanilang paaralan, sapat lamang ang pera nila nonoy at ninoy para sa kanilang pananghalian. Dahil sa ninanais ni ninoy ang mas madami at masasarap na pagkain, natukso siyang magnakaw sa maliit na halaga, mula noon, doon na siyang natutong magnakaw.maliit man o malaking halaga.

Isang araw laganap na ang nababalitang nakawan sa nasabing paaralan, sa dami na nga ng nawawalan. Sa di inaasahang pangyayare, nagkapalit ng sombrero ang kambal,nagmamadali silang pumasok sapagkat sila ay huli na sa kanilang klase. Noong kinahapunan sa laboratoryo, may nakita si ninoy na malaking halagang pera sa bukas na bag. Sa pagkakataong iyon, siya'y nag-iisa at malaki ang kanyang pagkakataon na maibulsa ng mabilis ang nasabing pera ngunit sa hindi din niya inaasahan na pagkakataon, mayroon palang nakakita sakanya. Dali-daling lumapit ang nakakita sakanya, sa kanyang mga kaklase at ikwinento na nga ang nangyare.Dahil nga suot ni ninoy ang sombrero ng kapatid, napagkamalan na ang magnanakaw ay walang iba kundi si nonoy.At dahil nga sa mabilis na pagkalat ng impormasyong ito, ito'y nakarating kay nonoy at kitang kita ni ninoy ang pagkawalang ganang mabuhay at pumasok ng paaralan ng kanyang kakambal dahil sa pinaparatang sa kanya na sya'y isang magnanakaw.Dahil sa tawag ng konsensya,si ninoy ay nahabag.

Kinagabihan,humiling si ninoy na mawala sa isip ng mga taong nakakaalam na si nonoy ang magnanakaw maging ang kapalit nito ay buhay ni ninoy.Sa hindi maipaliwanag na pangyayari, may isang diyosang bumaba sa langit na pinangalanang Pilak, "Dyosa ng mga pera". At nagsabing "Ikaw taga lupa na mahilig sa pera ay sinusumpa kong mananatili sa loob ng pera habang buhay."

Mula noon,nawalang parang bula si ninoy at nalinis ang pangalan ni nonoy na parang walang nangyari.


KathErinE A. Asuncion

"Bato"

Maraming taon na ang lumipas kung saan matatagpuan ang isang malaki at malawak na mansyon kung saan sinasabayan ng hangin ang huni ng ibon at maaaring makapag habulan ang mga hayop sa kaluwangan ng lupain ni Otab. si Otab ay isang binatang matapobre at naging sakim sa yaman, hindi mo ito kakikitaan ng kasiyahan at pagmamahal sa iba. tila pinatigas na ng mga pagsubok sa buhay na animoy parang patay na humihinga dahil lamang sa kayamanan.


Samantalang ganito man ang ugali ni Otab, may nag mahal sa kanya at ito ay si daisy, isang dalaga na ubod ng hirap ngunit may magandang kalooban, pero laking kabaligtaran naman sa kanyang panlabas na anyo, na kakikitaan ng malaking balat sa mukha na animo'y mapa ito ng pilipinas. at naging dahilan upang pandirian ng matapobreng si Otab.


hangang isang araw, naisip ni Daisy na magtapat sa binatang kanyang iniibig ng lubusan at sabihin kung gaano niya kamahal ito. ngunit ng magkaharap sila lahat ng binalak nya ay parang bulang naglaho ng kanyang naaninag ang madilim na na mukha nito at naunahan siyang magsalita ni Otab at sinabing "lumayo ka ng! nandidiri ako sa mukha mo! isang hamak na napaka bahong nilalang.. alis!!!" pagka sabi ay sinabayan ng talikod at walang lingon na umalis. naiwan na lamang si daisy na umiiyak at nasasaktan, hindi manlang sya nabigyan ng pagkakataong makapag salita.

Umuwi si Daisy sa kanyang kubo at doon nya pinakawalan ang masaganang luha na kanina pa pinipigilang pumatak. tanging wala na siyang nararamdaman kundi poot. poot para kay Otab at dahil doon,kuyom ang palad habang binabanggit ang mga katagang "Otab! matigas ka! at hindi nasasaktan! hindi mo manlang naisip na nasaktan ako ng sobra! at sinusumpa ko! sa oras ng aking pagkawala, ang ugali mo ay magiging ikaw!

At makalipas ang tatlong araw , si Daisy ay natagpuang wala ng buhay sa kanyang kubo sa hindi malamang kadahilanan.At si Otab naman ay naglaho at hindi na nakita.ngunit may natagpuan ang mga tao sa kanyang kama, isang bagay na bilugan at mabigat at tinawag nila itong "BATO". bato na hinango sa pagkakabaligtad ng pangalan ni Otab.

Hangang sa lumipas ang mga taon, hindi parin maalis sa utak ng mga tao ang pangalang Otab, si Otab na pinaniniwalaang naging bato! ngunit bato ka man na manhid at walang
pakiramdam, mag ingat-ingat ka dahil maaaring hindi ka nga nasasaktan, ngunit kaya mo namang makasakit.

Ang Alamat ng Aso

Noong unang panahon, sa isang baryo na hindi kalayuan sa bayan ng Antique, ay may isang mag-anak na lubhang payak ang pamumuhay.Ang pangunahing ikinabubuhay nila ay ang paggawa ng kawa.

Si Sofia, ang nag iisang anak ng mag-asawang Ruben at Ana, ay talga namang isang kabighabighaning dilag.
Napakaraming binata ang nahuhumalig dito.
Subalit isang lalaki lamang ang nagpatibok ng kanyang puso at ito ay si Andres dito.
Marahil ay tutol ang mga ito sapagkat napakalaki ng kanilang agwat.

Nang dahil sa pang yayaring iyon ay pinagbawalan si Sophia na bumaba sa kanilang bahay. Labis na nagdamdam si Sophia. kaya't sa tuwing sasapit ang gaba, habang ang mga magulang ay mahimbing na natutulog ay tumakas ito para makipagkita kay Andres.

Maya maya pa, habang sila ni Andres ay nasa isang ilang na lugar ay may sumulpot na isang diwata.
Ang diwata ng mga hayop. Ang diwatang iyon pala ay pinakiusapan ng mag asawang Ruben at Ana, na sa oras na muling magkita ang magkasintahan ay bigyan ito ng leksyon.

Walang anu ano'y may kakaibang naramdaman ang mag kasintahan, hanggang sa napagtanto nila na unti-unti silang lumiliit at nagiging apat ang kanilang paa.

Natakot na ang dalawa kaya't paulit ulit na lamang nilang sinambit ang kanilang pangalan. "Andres! Sophia" Andres! Sophia! hanggang sa tuluyan nang nawala ang kanilang boses.
Tanging "aw-aw" na lamang ang nasabi nila galing sa salitang "kawa" na tanging ikinabubuhay ng pamilya ni Sophia.

Sa paglipas ng panahon ay tinawag ang kakaibang hayop na ito na aso hango sa pinagsamang panagalan ng magkasintahang Andres at Sophia

-Marinel A. Africa

Bunga

Bungang isip na isnatitik ang dahilan kung bakit nabuo ang blog na ito.